in het kort
Jan Hovers (Amsterdam, 1958) is kunstenaar en musicus, gevestigd in Gorssel.
Hij werkte jarenlang als programmamaker bij de KRO en NCRV, en stapte in 2002 over naar de erfgoedsector.
Hij was onder meer verbonden aan het Amsterdam Museum, de Anne Frank Stichting, het Airborne Museum en het Zaans Museum – bij de laatste twee als algemeen directeur.
Sinds 2020 ontwikkelt hij een eigenzinnig multidisciplinair oeuvre waarin muziek, beeld en geluid samenvloeien, en herinnering en verbeelding elkaar ontmoeten.
Steeds vaker ontstaan daaruit interdisciplinaire projecten waarin deze elementen één geheel vormen.
In 2022 verscheen zijn eerste soloalbum; in 2024 volgde Switch. Hij runt een 24/7 online radiostation met muziek uit zijn eigen collectie 78-toerenplaten.
Momenteel werkt hij aan Nesciofonie, een project op vinyl en in boekvorm geïnspireerd door het werk van Nescio.
Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang de laatste updates over mijn muziek, podcasts en/of kunst. De nieuwsbrief verschijnt maximaal twee maal per jaar.
artist statement
Ik maak iets zodat het bestaat
Als Neoromanticus gebruik ik mijn persoonlijke ervaringen, dromen, worstelingen en verlangens als ingrediënten om verhalen te vertellen. Verhalen die hun vorm vinden in een combinatie van muziek, soundscapes, linosneden en podcasts. Vaak zijn die verhalen gegrond in een verleden van verdwenen mensen, beelden en geluiden. Sinds mijn vroege jeugd vang ik stukjes tijd in geluid en beeld waarmee ik grip op het vluchtige probeer te krijgen. Zo kan onverwacht de stem van mijn in 1980 overleden oma plots opduiken in een lied. Of je hoort in een muzikale collage mijn 19-jarige, verdwaalde ‘ik’ een kompas kopen in een Engels dorpswinkeltje. Ook gebruik ik regelmatig materiaal uit mijn omvangrijke 78-toerenplatenverzameling: iedere kwetsbare schellakplaat bevat drie minuten een-op-een vastgelegde, gestolde tijd die gered moet worden. Tevens neem ik elementen uit boeken, films of ander erfgoed, vaak van voor mijn geboorte. Ze inspireren me omdat ze abstract en voorbij zijn en daardoor ruimte laten om zelf in te kleuren. Het helpt me orde te brengen in nog onverwerkte ervaringen en emoties, en het maken zelf maakt me gelukkig.
Mijn eigen stijl kenmerkt zich in mijn muziek door kleine auditieve landschappen, in mijn linosnedes door de magische, bewust uitgelokte tekortkomingen in drukgangen, en in mijn podcasts door langs slingerwegen van atmosferische hoofdstukken te meandering.
Voor alles geldt dat ik mijn toehoorder en toeschouwer wil meenemen naar een verrijkende werkelijkheid. Wat begint als een stroom van verbindingen in mijn hersenen, condenseert zo tot concrete muziek, kunst en verhalen. Het maakt gedachten en verledens tastbaar om het alledaagse leven meer diepte te geven. Al die verhalen samen vormen mijn Neoromantisch Gesamtkunstwerk.
